Kelderromance - Wijnhandelprinsen

Kelderromance

Al 18 jaar lag ze daar. Wachtende op haar bevrijding. Een slanke blanke fles. De wijn was wit, nog steeds fruitig en vol leven.

Het is donker in de kelder. Koel en vochtig. Een ideale levensomstandigheid. Ze was er klaar voor.

Vooral de laatste jaren voelde ze de drang naar meer. Ze werd rijper en rijper. Veel wijnen sterven reeds na enkele jaren. Maar zij overleefde. Een goed jaar met veel zon en de nodige regen.

Ze had ze wel in de gaten. Al die rode rakkers die haar bekeken en iets met haar wilden. Die rode “du Pape” uit zuid Frankrijk. Een robuuste rode wijn en vol tannine. Het borrelde soms in de fles. Was het een nagisting??

Of die rode champagne. Menige fles kon de verleiding van “die witte” niet meer aan en ging bruisend ten onder. De kop helemaal kapot. De kurk lag in de buurt van haar.

De laatste tijd had ze haar keldergenoten al geobserveerd. Wie zou ze nemen. Die lekkere jonge Beaujolais, of die robuuste Bordeaux. Of de kop in eigen hals steken en een blonde dame van de Bourgogne. Een beetje houtlagering en veel ervaring. Maar vooral die groffe Tannat uit Frankrijk sprak haar wel aan. Een bonk spieren met veel tannine en een fantastische afdronk. Jammer, maar geen gevoel.

Af en toe als het licht aan ging in de kelder voelde ze alle kurken kijken. Sommige stierven direct in de fles. Het was hun teveel geworden. Haar gevoel gaf aan dat ze niet lang meer had. Dus ze moest een keus maken.

Een spätburgunder moest het worden. Die prettige rooie uit zuid Duitsland. Ruim 13 maanden op barrique gelegen en nu op zijn top.

U, lezer begrijpt natuurlijk wel dat dit geen geintje is. Maar een mooie witte wijn die rijp is om genomen te worden.

De keldermeester ging sorteren en legde de rijpe wijnen bij elkaar. Klaar voor de handel.

Ze bloosde en haar etiket krulde. Ze lag naast hem.
Ze rekte zich uit. In zijn etiket zat een gaatje. Hij lag daar maar.

Hij werd stapelverliefd op haar en wilde haar bezitten. Haar geur had hij al opgesnoven. Frisse appeltjes. Af en toe klokte de wijn in haar fles. Hij genoot dan.

Het was donker in de kelder. Middernacht. Ze tilde haar etiket op en hij zag dat ze naakt was.

De geur van de appeltjes was zo sterk dat zijn kurk kraakte. De wijn tintelde..

Het werd onrustig in de kelder. Verschraalde wijngeuren stegen op en menig wijn hield het niet meer. De wijngeest sloeg toe bij vele flessen en stierven.

Hij streelde haar capsule en in het halfduister zag hij dat ze bloosde.

Ze giechelde en gooide het etiket van haar af. Het lood om hun hals begon te gloeien en werd ongeduldig verwijderd. Een vage geur van oxidatie en barrique kwam naar boven.

Haar kurk was heet. Ik wil je.

De Spätburgunder zweette en zijn adem kwam met gierende uithalen langs zijn hals. Het was een echte Spätburgunder. Helder rood en een fijne rijping op hout gaven een prachtig boeket af. Ze genoot hiervan. Haar witte handen scheuren het etiket op zijn rug. Op haar fles glanzen de druppels. De wijn schokte.

Overal klonk nu muziek in de kelder. Opzwepend, melancholiek en geen fles protesteerde.

Hun flessen werden klam. Zachtjes begonnen ze te rinkelen. Samen bedreven ze de liefde. Ook de andere wijnen in de kelder begonnen te wiegen. Soms een knallende kurk.

Er gebeurde iets moois die nacht.

Dan verstomde het geluid.

De volgend ochtend stond een verbaasde keldermeester boven aan de lange uitgesleten trap.

Overal glasscherven op de keldervloer en daartussen stond een klein flesje.

En alle flessen in de kelder fluisterden maar duidelijk te horen voor de keldermeester.

We noemen haar “Roseetje”.

Vineuze groet. Rien Prinsen.